Bir kimse, sabah namazının farzını kılarken, birinci rekatte miyim, yoksa ikinci rekatte miyim diye şüpheye düşse, bu kimse ne yapmalıdır?

Bu durumla karşılaşan bir kimsenin başına bu hal, âdet haline gelmemişse, bu âdet hali;
Çoğu âlimlerin görüşüne göre, büluğ çağına erdikten sonra, asla namazında bu şekilde şüpheye düşmemiş, bu hal ilk defa başına gelmişse, âdet haline gelmemiş sayılır. Bu şüpheden sonra, bir şüphe daha gelse, âdet haline gelmiş sayılır.
Zayıf bir görüşe göre, senede iki defa bu hal, başına gelen bir kimse ise, şüphe, âdet haline gelmiş sayılır. Senede bir defa şüphe olursa, âdet haline gelmemiş sayılır.
İşte namaz kılan kimsede şüphe, âdet haline gelmemişse, namazını, namaza zıt olan bir şeyle keser. Ayakta da selam vererek kesse de, oturarak selam vermesi, daha evladır. Mücerret niyetle, namazdan çıkmış olmaz. İlla bir amel ile namazını keser. Başladığı namazı bozduktan sonra, bu kimse, yeniden namazını kılar.
Eğer şüpheye düşme âdet haline gelen bir kimse ise, zann-ı galibine göre amel eder. Yani birinci veya ikinci rekatten, hangisi hakkında kanaatı ağır basıyorsa, zorluğu ortadan kaldırmak için, o tarafı tercih ederek namazına devam eder. Buradaki zorluktan maksat, kesin bilgiyle amel etme teklifinin, güç olmasıdır.
Eğer ağır basan bir kanaatı yoksa, bu durumda en az rekatı esas alır ve farz veya vacip oturuşu terk etmemek için de, oturmasından şüphelendiği her bir yerde de oturur.
Şöyle ki; Şöyle ki; mesela bir kimse, sabah namazının farzını kılmaktayken, birinci rekatte miyim, yoksa ikinci rekatte miyim diye şüphelenirse ve hangi rekatte olduğu hakkında da, ağır basan bir kanaatı da yoksa, birinci rekatte olduğunu esas alır, birinci rekatı kıldıktan sonra oturur ve tahiyyat duasını okur. Çünkü ikinci rekat olma ihtimali vardır. İkinci rekat için ayağa kalkar, rekatını kıldıktan sonra, oturur, tahiyyat okur. Sonra sehiv secdesi yapar, tekrar oturur. Tahiyyat, salavatları ve okuyacaksa, (Rabbenâ âtinâ…..Rabbenağfirlî……)dualarını okur ve selam verir.