Soru
İmâ ile oturarak namazını kılan bir kimse, bir tahtayı veya yastığı kendine doğru kaldırarak, onun üzerine secde etse, namazı câiz olur mu?
Cevap
Görüntülenme:15
Bu durumda namazını oturarak imâ ile kılan bir kimsenin, bu şekilde yapması mekruhtur. Buradaki mekruhiyet tahrimidir.
Eğer bu kimse tahtayı veya yastığı, üzerine secde etmek için kendine doğru çekerse, bakılır; eğer bu kimsenin rüku için başı eğiliyor, sonra da secde için başı, rükuya eğilmesinde daha fazla eğiliyorsa, namazı câizdir. Bu kimse böyle yapmakla kötü ir iş yapmış olur.
Bu kimse tahtayı alnına koyuyor ve başı eğilmiyorsa, namazı câiz olmaz. Bu en sahih görüştür.
Eğer yastık yere konulmuş ve hasta olan kimse de, bunun üzerine secde yapıyorsa, namazı câiz olur.
Eğer bu kimse tahtayı veya yastığı, üzerine secde etmek için kendine doğru çekerse, bakılır; eğer bu kimsenin rüku için başı eğiliyor, sonra da secde için başı, rükuya eğilmesinde daha fazla eğiliyorsa, namazı câizdir. Bu kimse böyle yapmakla kötü ir iş yapmış olur.
Bu kimse tahtayı alnına koyuyor ve başı eğilmiyorsa, namazı câiz olmaz. Bu en sahih görüştür.
Eğer yastık yere konulmuş ve hasta olan kimse de, bunun üzerine secde yapıyorsa, namazı câiz olur.
Kaynaklar
وَيُكْرَهُ لِلْمُومِئِ أَنْ يَرْفَعَ إلَيْهِ عُودًا أَوْ وِسَادَةً لِيَسْجُدَ عَلَيْهِ فَإِنْ فَعَلَ ذَلِكَ يَنْظُرُ إنْ كَانَ يُخْفِضُ رَأْسَهُ لِلرُّكُوعِ ثُمَّ لِلسُّجُودِ أَخْفَضَ مِنْ الرُّكُوعِ جَازَتْ صَلَاتُهُ، كَذَا فِي الْخُلَاصَةِ وَيَكُونُ مُسِيئًا هَكَذَا فِي الْمُضْمَرَاتِ
وَإِنْ كَانَ لَا يُخْفِضُ رَأْسَهُ لَكِنْ يُوضَعُ الْعُودُ عَلَى جَبْهَتِهِ لَمْ يَجُزْ هُوَ الْأَصَحُّ فَإِنْ كَانَتْ الْوِسَادَةُ مَوْضُوعَةً عَلَى الْأَرْضِ وَكَانَ يَسْجُدُ عَلَيْهَا جَازَتْ صَلَاتُهُ، كَذَا فِي الْخُلَاصَةِ الشاملة الهندية 1\136.
فَإِنَّهُ يُكْرَهُ تَحْرِيمًا ابن عابدين 2\98
وَإِنْ كَانَ لَا يُخْفِضُ رَأْسَهُ لَكِنْ يُوضَعُ الْعُودُ عَلَى جَبْهَتِهِ لَمْ يَجُزْ هُوَ الْأَصَحُّ فَإِنْ كَانَتْ الْوِسَادَةُ مَوْضُوعَةً عَلَى الْأَرْضِ وَكَانَ يَسْجُدُ عَلَيْهَا جَازَتْ صَلَاتُهُ، كَذَا فِي الْخُلَاصَةِ الشاملة الهندية 1\136.
فَإِنَّهُ يُكْرَهُ تَحْرِيمًا ابن عابدين 2\98